De positieve benadering

De krant

Enkele dagen geleden kwam de Christelijke Mutualiteit  met een nieuw concept naar buiten. Ze worden een gezondheidsfonds ipv een ziekenfonds. Voortaan gaan we gezondheid positief benaderen.

Revolutie of niet?

Maar is dit dan zo nieuw en revolutionair? Nee hoor, dit model bestaat al sinds 2011 en werd geïntroduceerd door Machteld Hubert. In plaats van de vertrekken van de ziekte, vertrekt men van de patiënt. Men gaat kijken waarde patiënt ondersteuning nodig heeft. Hubert heeft daarvoor een “spinnewiel” ontwikkelt waar je je eigen gezondheid kunt meten op 6 dimensies: lichaamsfuncties (fitheid, pijn,..), mentaal welbevinden,  zingeving, kwaliteit van leven (lekker in vel zitten, gelukkig zijn), sociale participatie en dagelijks functioneren. Op dit spinnewiel kan je dan aantonen hoe je scoort op elke dimensie

Zorgregie

Dit positieve benadering is een model dat al lang gepromoot wordt binnen de gezondheidszorg. Het is de WHO die reeds in 1996 het Chronic Care Model introduceerde in de gezondheidszorg om af te stappen van de meer traditionele modellen. Ook hier stelt men de patiënt centraal en heeft men aandacht aan zelfregie en positieve benadering. De patiënt beslist zelf waar hij zorghulp nodig heeft en de zorgverlener ondersteunt. En volgens mij is deze positievere of patiëntgerichte benadering waar we naar toe moeten. Tot op heden blijft zorg vooral een eenrichtingsverkeer: de patiënt komt met een ziekte bij de huisarts, de huisarts stel een diagnose en een interventie voor. Huisartsen en thuisverpleegkundigen hebben door tijdsgebrek geen tijd om bezig te zijn met zorgregie. Ze verspillen ook veel tijd met zoeken naar oplossingen voor patiënten die andere problematieken hebben dan louter fysische klachten. En jammer genoeg bestaat voor de positieve gezondheidsinterventies geen nomenclatuur.

Lukt dit wel?

Begrijp me niet verkeerd, ik wil niet zeggen dat artsen en verpleegkundigen dit niet willen doen, maar dat het hen vooral aan tijd ontbreekt (en ondersteuning van de overheden). De ontwikkeling van een welzijnshuis zou een oplossing kunnen zijn. Hier kunnen artsen, patiënten, thuisverpleegkundigen, therapeuten, diëtisten, kinesisten,.. terecht om samen de zorg rond de patiënt te regisseren. Een zorgregisseur gaat, samen met de zorgvrager, op zoek naar de noden en probeert daar antwoorden op te vinden. Soms is doorverwijzen naar psycholoog belangrijk, soms is het de huisarts die ingeschakeld moet worden of kan een thuisverpleegkundige uitleg geven over diabetes. Hierdoor kan een zorgregisseur kostend besparend zijn op termijn. De patiënt komt steeds bij die zorgverlener terecht die op dat moment hem de beste zorg geeft; Huisartsen krijgen meer tijd en ruimte. Verpleegkundigen krijgen meer verantwoordelijkheid. Ik denk dat een benadering volgens dit model van Wagner sowieso een positieve benadering is. Niks nieuws, maar misschien wel hoog tijd om te implementeren

is het de oplossing?

Gaan we nu met in te zetten op deze benadering alle hedendaagse vragen over gezondheid zoals betaalbaarheid, kwaliteit, innovatie, overconsumptie,… kunnen oplossen? Hier vrees ik voor. De positieve benadering is een heel mooi model om vooral te werken aan een preventieve gezondheid. Hoe kunnen we zo gezond mogelijk blijven en waar moet ik als patiënt dan op inzetten. Bij een acute ziekte is dit model niet toepasbaar. Dan heb je geen nood aan bvb. persoonlijke ontwikkeling, maar wil je snel en efficiënt geholpen worden en bij een palliatieve zorgverlening is het soms ook heel moeilijk toepasbaar. Nee, het is niet de oplossing voor alle gezondheidsvragen, maar zeker en vast een benaderingswijze die we als zorgverlener mee moeten betrekken in de zorg-op-maat. Gedaan met betuttelen van de patiënt en meer evolueren naar een ondersteunende functie. Ik ben benieuwd of een welzijnshuis succesvol gaat zijn. Ik hoop het zeker en vast 🙂